De consolatione philosophiae, Volume 1 (Google eBook)

Front Cover
A.J. Valpy, 1823 - Consolation - 579 pages
0 Reviews
14th-century English copy of Boethius' philosophical dialogue in five books between a narrator and Lady Philosophy which deals with ideas of fate, fortune, and the relationship between free will and divine omniscience, and which was one of the most important philosophical texts of the medieval period. The text alternates between Metrum (verse) and Prosa (prose), and this copy of the text begins with the fifth metrum of Book 2. The text of Books 2 and 3 is fairly heavily marked with interlinear glosses and occasional marginal notes and manicules, and has simple ornamental initials and rubrication; the remainder of the manuscript has only occasional interlinear glosses and spaces with guide letters for initials.
  

What people are saying - Write a review

We haven't found any reviews in the usual places.

Common terms and phrases

Popular passages

Page 75 - ... suscipit Anchises atque ordine singula pandit. 'principio caelum ac terras camposque liquentes lucentemque globum Lunae Titaniaque astra Spiritus intus alit, totamque infusa per artus mens agitat molem, et magno se corpore miscet.
Page 201 - Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit : non est enim potestas nisi a Deo; quae autem sunt, a Deo ordinatae sunt.
Page 57 - Viselli : 105 est modus in rebus, sunt certi denique fines, quos ultra citraque nequit consistere rectum.
Page 278 - Da, pater, augustam menti conscendere sedem, da fontem lustrare boni, da luce reperta in te conspicuos animi defigere visus. Dissice terrenae nebulas et pondera molis atque tuo splendore mica; tu namque serenum, tu requies tranquilla piis, te cernere finis, principium, vector, dux, semita, terminus idem.
Page 60 - Exul eram, requiesque mihi, non fama petita est, Mens intenta suis ne foret usque malis. Hoc est, cur cantet vinctus quoque compede fossor, Indocili numero cum grave mollit opus.
Page 187 - Et descendit pluvia, et venerunt flumina, et flaverunt venti. et irruerunt in domum illam, et non cecidit: fundata enim erat super petram.
Page 194 - Humanae quippe naturae ista condicio est ut tum tantum ceteris rebus cum se cognoscit excellat, eadem tamen infra bestias redigatur, si se nosse desierit.
Page 280 - ... perfecti imperfectum esse perhibetur. Quo fit, ut, si in quolibet genere imperfectum quid esse videatur, in eo perfectum quoque aliquid esse necesse sit ; etenim perfectione sublata, unde illud, quod imperfectum perhibetur, exstiterit, ne fingi | quidem potest.
Page 107 - Finierat voces Polyhymnia : dicta probarunt Clioque, et curvae scita Thalia lyrae. Excipit Uranie : fecere silentia cunctae, 55 Et vox audiri nulla, nisi illa, potest. Magna fuit quondam capitis reverentia cani, Inque suo pretio ruga senilis erat. Martis opus juvenes animosaque bella gerebant, Et pro dis aderant in statione suis.
Page 229 - Omnis mortalium cura, quam multiplicium studiorum labor exercet, diverso quidem calle procedit, sed ad unum tamen beatitudinis finem nititur pervenire. Id autem est bonum, quo quis adepto nihil ulterius desiderare queat. Quod quidem est omnium summum bonorum, cunctaque intra se bona continens : cui si quid abforet, summum esse non posset ; quoniam relinqueretur extrinsecus quod posset optari. Liquet igitur, beatitudinem esse statum bonorum omnium congregatione perfectum.

Bibliographic information